ततः शङ्खाश्र्च भेर्यश्र्च पणवानकगोमुखाः |
सहसैवाभ्यहन्यन्त स शब्दस्ततुमुलोऽभवत् || १३ ||
ततः– तत्पश्चात; शङखाः– शंख; च – भी; भेर्य– बड़े-बड़े ढोल, नगाड़े; च– तथा; पणव-आनक– ढोल तथा मृदंग; गोमुखाः– शृंग;
सहसा– अचानक; एव– निश्चय ही; अभ्यहन्यन्त– एक साथ बजाये गये; सः– वह; शब्दः– समवेत स्वर; तुमुल– कोलाहलपुर्ण; अभवत्– हो गया |
तत्पश्चात शंख, नगाडे, बिगुल, तुरही तथा सींग सहसा एक साथ बज उठे । वह समवेत स्वर अत्यन्त कोलाहपुर्प था |
ततः श्र्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ |
माधवः पाण्डवश्र्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः || १४ ||
ततः– तत्पश्चात; श्र्वैतैः– श्र्वेत; हयैः– घोड़ों से; युक्ते– युक्त; महति– विशाल; स्यन्दने– रथ में; स्थितौ– आसीन;
माधवः– कृष्ण ने; पाण्डव– अर्जुन (पाण्डुपुत्र) ने; च– तथा; एव– निश्चय ही; दिव्यौ– दिव्य; शङखौ– शंख; प्रदध्मतुः– बजाये |
दुसरी ओर से श्र्वेत घोडों द्वारा खींचे जाने वाले विशाल रथ पर आसीन कृष्ण तथा अर्जुन ने अपने अपने दिव्य शंख बजाये |

No comments:
Post a Comment